Zuurpruim

 

Groentepap
Groentepap? Het was een regelrechte ramp! Onze oudste was amper vier maanden oud, maar hij bepaalde wat er in zijn mond terecht kwam. Vliegtuigje spelen of liedjes zingen, zijn lippen bleven onverstoorbaar dicht. De Daila Lama zou jaloers geweest zijn op zijn volharding. Als je er na veel moeite dan toch iets in kreeg, bleef hij gewoon hamsteren. Hij slikte voor geen meter. Of hij liet alles doodleuk uit zijn mond lopen. Me boos maken, smeken, bidden…we probeerden het allemaal. Nul effect. Mijn zus en broer hadden vroeger ook zo’n toffe eters. Ik lachte daar altijd mee en dacht: “die van mij gaan wel eten.” Hmm…zoiets zeg ik noooooit meer.

Manipuleren
Toen hij wat groter was, gingen we hem chanteren. “Nog drie happen en dan mag je een koekje. (koekjes gingen er wel heel goed in, of wat had je gedacht?) Flink! Nog twee happen.” Iedereen met een beetje verstand, weet dat dit pedagogisch niet verantwoord is. Maar we konden hem moeilijk laten verhongeren. Veel applausjes en vreugdedansjes (ja, voor twee miezerige hapjes kreeg hij al applaus) later, leek het toch te werken. Zo leerde onze ik-wil-niet-eter dat hij van alles moest proeven. (Al kreeg hij niets anders en ging hij vaak met honger een middagdut doen.) Drie jaar later is onze missie half geslaagd. Hij eet redelijk. Nog steeds geen super grote porties, maar hij eet. Als het aan hem lag, dan eet hij elke middag WAP (worst-appelmoes-patat) of balletjes in tomatensaus. Maar dat is nu ook weer niet de bedoeling!

Missie half geslaagd
Drie jaar later is onze missie half geslaagd. Hij eet redelijk. De rust aan tafel is teruggekeerd. Hij eet nog steeds geen super grote porties, maar hij blijft niet meer halsstarrig weigeren. Als het aan hem lag, dan eet hij elke middag WAP of balletjes in tomatensaus. Maar dat is nu ook niet de bedoeling!

Vissen
Nummer twee is dan weer een voorbeeldige eter. Al vindt ook hij brokjes groenten in zijn spaghetti. Wat ze ook allebei goed kunnen is vissen met hun eten. Eerst het vlees en dan misschien nog wat patatjes. En de groenten? Die houden we voor laatst. “Mama, mijn buik zit echt vol.” Dan heb ik zo mijn best gedaan om ze wat vitaminen voor te schotelen.

Aan al wie solidair is en nog lastige eters heeft, het komt goed. Gewoon blijven volhouden. En willen ze nog niet eten? Pech. Ze zullen heus niet doodgaan. Dan is er meer voor ons. Ha! 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s