geluk

  • waarom kids geweldig zijn
    geluk

    Waarom kids geweldig zijn! #2

    Waarom kids geweldig zijn Met drie kids is het hier soms hectisch druk. Het is vaak vermoeiend en intens om mama te zijn, maar soms is het ook gewoon geweldig. En wel hierom: Mijn 7 redenen ze zien je als een superheld: Hun mama is hun alles. In hun ogen ben ik hun superheld. Za-lig! Ik ga er maar van profiteren voor ze binnen vijf jaar met hun ogen rollen en zeggen: maa-aah! ze leren je door hun ogen naar de wereld kijken: Een bus of een trein…”wauw!”, zegt mijn peuter van twee. Terwijl ik daar niet warm van word. Ze vinden kranen geweldig en worden helemaal wild van kleine dingen.…

  • geluk

    Wat er echt toe doet

    “Hoe het hier gaat? Op en af.” De ene keer denk ik: “Is het nog geen bedtijd?” en de andere keer: “Ik zou alles geven voor vijf minuten rust.” Nu ze vandaag naar school mochten en ik vrijdag ook weer mag starten als juf van het derde leerjaar, voelt het al bijna weer normaal. Maar gelukkig waren in die tien weken ook mooie momenten die ik eigenlijk niet wil vergeten: Er was plots meer tijd. Tijd voor elkaar, voor ons als gezin. In die 10 weken groeiden ze allemaal (letterlijk! zeker 5 cm) en leerden ze nieuwe dingen. Onze derde kleuter leerde lezen (wou hij zelf), onze eerste kleuter leerde…

  • geluk

    Hoera voor manlief!

    Vandaag is mijn man jarig. Hij is niet alleen mijn man, maar ook mijn metgezel, mijn rots in de branding, mijn beste maatje, mijn steunpilaar. Daarom wil ik deze blog opdragen aan hem. We zijn een team Hij zit in mijn team. Samen hebben we drie kids op de wereld gezet. Drie eigen persoontjes die elk op hun manier aandacht vragen. Het is soms best pittig. Daardoor is er niet altijd tijd om met elkaar bezig te zijn. Dan wordt ons gesprek weer 253 keer onderbroken door kwebbelende kinderstemmetjes. Of communiceren we in termen van: “ga jij hem eens een verse pamper aandoen?” Minder tijd voor elkaar Maar we weten…

  • Hoera voor mezelf
    geluk

    Hoera voor mezelf!

    Vandaag ben ik 33 jaar. Dat ligt nog altijd dichter bij de dertig, dan bij de veertig, dus dat is oké. Ik vind het trouwens niet erg om ouder te worden. Met wat geluk verdwijnt mijn eeuwige babyface dan eindelijk. Dat babyface achtervolgde me vroeger steeds: in elke school waar ik kwam, dachten ze dat ik de stagiaire was in plaats van de interim. Op dancings mocht ik steevast mijn paspoort bovenhalen om te tonen dat ik echt al achttien was. Top. Dat heet dan gelukkig zijn Als ik naar mijn leven kijk, dan ben ik trouwens best gelukkig. Zwanger van mijn derde kindje (en ja, het is lastig en ik…