doodeerlijk,  opvoeden

Typisch mannen en vrouwen!

Ik stond in het zwembad met mijn baby van achttien maanden. Hij wou op de glijbaan. Zonder problemen klom hij erop, maar om eraf te glijden bood ik hem een handje aan. “Een kind kan al verdrinken in 10cm water”, spookt er steeds door mijn hoofd. Kind glijdt van de glijbaan en wil opnieuw. De trap op en daar gaf ik hem een hand. Na zo’n 30 keren ben ik het beu en probeer ik hem te  overhalen om iets anders te doen. Maar het antwoord is: “nee”. Ik roep naar manlief of hij eens even wil kijken en een handje geven. Dat waren mijn letterlijke woorden voor ik vertrek naar het grotere bad om met mijn andere kids te spelen. Even later kijk ik om. Manlief staat niet naast ons kind. Nee, hij staat 1 meter verder tegen de rand van het zwembad en kijkt verveeld om zich heen! Ik zie onze jongste ZONDER hand naar beneden glijden en daarbij een grote golf water in zijn gezicht krijgen. Als ik me naar manlief rep, sta ik hem net niet uit te schelden. Daarop zegt hij doodleuk: “Maar onze kleinste kan het zelf hoor. Hij gaat soms wel eens onder, maar ik ben er snel bij als het zou mislukken.” Ha! Typisch mannen. Ik neem jullie even mee in mijn kijk op opvoeding volgens mannen en vrouwen.

Trap van een speeltoestel opklimmen:
Moeder: Staat achter de baby en houdt elke stap minutieus in de gaten. Als hij zijn voet even verkeerd zet, dan zorgt de mama reflex dat hij zeker niet kan vallen.
Vader: Laat de baby doen. Gaat even op een stoel zitten en ziet wel wanneer hij eraf valt.

Glijbaan afglijden:
Moeder: Geeft telkens een hand, zodat hij niet te snel gaat en zeker niet valt.
Vader: Kind glijdt als een tornado naar beneden, valt voorover en staat weer recht. Vader staat in de buurt en kijkt ernaar.

Zetel springen:
Moeder: Haalt de kleine bengel uit de zetel, voordat hij er zelfs maar aan denkt om te vallen.
Vader: Zit in de zetel en leest de krant.

Kids bezighouden:
Moeder: Verzint de ene activiteit na de ander, want als ze even durft te gaan zitten, dan komen de kinderen jengelen en strijden om haar aandacht. Even alleen naar het toilet gaan is er niet bij.
Vader: Kan rustig een boek lezen, zijn schoolwerk doen of koken. Dit langer dan een halfuur aan een stuk. Geen kind die hem stoort!

Dan denk ik: “Wat?! Waarom kunnen mijn kinderen zich maar drie minuten vermaken zonder mij? Ben ik dan te beschermend?” Want mijn kind loopt bij papa wel eens een buil op, maar verder ziet hij er best oké uit. Vanaf nu neem ik me voor om wat minder op hun vel te zitten. Hopelijk laten ze me dan ook wat meer met rust!

Is dit bij jou ook zo, of eerder omgekeerd? Wie ben jij de chille moeder of de beschermde moeder?

Avatar

Ik ben Mie. Mijn blog gaat over het moederschap. Ik neem je mee op avontuur met de nodige humor en drama.

11 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: