Stomme mama

Waar is de tijd dat ik verlangde tot ze mama konden zeggen? Dat ik zo trots was toen die eerste woordjes kwamen? Nu zou ik geld geven voor eens vijf minuten absolute stilte. Want die kwebbels van mijn boys staan zelden stil. Eigenlijk alleen als ze aan het eten zijn. En dan nog ?.

Een duidelijk hoorbare echo

Dat getetter is best gezellig hoor ik je denken. Dat is waar natuurlijk. Ware het niet dat kleine broer alles nazegt van grote broer. Maar. Dan. Ook. Alles! Het is net een papegaai. Soms waan ik me in de bergen met een duidelijk hoorbare echo.

Stomme mama x2

Dan hoor ik: “Stomme mama x2″. Of “Nee, dat doe ik niet“. Maar dan dubbel. Op die momenten kunnen ze wel goed samenwerken en vergeten ze hun eeuwige-durende-strijd. Soms heb ik echt medelijden met mezelf. Dan ben ik stiekem blij dat de baby toch nog lief naar me lacht en nog even niet praat.

Zijn jullie soms ook een stomme mama?

 

12 comments

  1. Ja,Mieke,kleine kindjes worden groot.Troost je,het is niet persoonlijk bedoeld dat’stomme mama’.Ze moeten even hun frustratie kwijt en schrikken van zichzelf.Het is wellicht weer zo
    over.

  2. Ja hoor ook ik ben weleens een stomme mama. Maar koosnaampjes hebben ze ook weleens bedacht voor me. Sepp heeft me de afgelopen dagen niet toegestaan in zijn kamer. Vandaag voor het eerst was ik weer welkom.

  3. Stomme mama gelukkig nog niet, ik mag wel vaak niet op de oudste haar feestje komen als ik haar iets verbied 😀
    En de jongste durft wel eens al lachend kakamama zeggen, maar die zit gewoon volop in de pipi-kaka fase.

  4. Check! Onlangs zei Tuur dat tegen me en ik verschoot er toch wel van. Meteen daarna kwam hij me wel een zoen geven hoor dus het zit hier nog wel snor 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *