• peuterpuber

    Mijn zoon? Nee hoor!

    Laatst was ik in de winkel. In de Hema (ik ga daar graag eens snuisteren). Thomas, mijn jongste, had daar duidelijk geen zin. Ik zag de twinkelingen in zijn ogen. “O jee, dacht ik, hij is vast niet van plan om flink naast me te lopen.” En dat zat er inderdaad niet in… We hadden pas twee stappen in de winkel gezet of meneer ging neerliggen. In het midden van het gangpad en hij had het duidelijk naar zijn zin. Een scène schoppen deed hij niet, hij bleef gewoon liggen. Mensen wandelden voorbij en keken met een rare blik naar hem én naar mij. Sommige mensen gingen zelfs naar hem…