doodeerlijk

Twee maanden “verlof”

Allereerst, ik weet het. Ik mag niet klagen. Twee maanden thuis, wie zou dat nu niet willen? Geen stress, geen werkdruk, geen rush. En toch…

Hetzelfde speelgoed

Als ik alleen met mezelf thuis was, dan zou ik inderdaad niet klagen. (Of toch, misschien zou ik me dan wel vervelen.) Maar nu? Geen tijd voor! Ik heb twee aapjes die mijn aandacht vragen. Twee kindjes die steeds hetzelfde speelgoed willen of altijd op hetzelfde moment op de schommel willen zitten (van beurtrollen en delen hebben ze geen kaas gegeten). Ze doen elkaar pijn en de 10 minuten dat ze zonder ruzie samenspelen zijn veruit de beste minuten van de dag.

Knutsel- en bakmoeder

Bovendien is mijn huis een speelgoedwinkel waar je je benen breekt. Mijn haren zijn zowat grijs. Ik ben veranderd in een knutsel-, bak- en troostmoeder. Mijn geduld bereikt ongekende grenzen. En ’s avonds ben ik te moe om nog iets anders te doen dan languit in de zetel te hangen. Gelukkig zijn ze elders flinker dan thuis, dus gaan we vaak naar speeltuinen of wandelen in het bos. Dan beleven we echt leuke momenten.

Geen gepuzzel

Ik weet het, ik hoef niet te puzzelen met verlofdagen. Ze moeten niet verplicht op kampjes of naar oma en opa. We hebben veel tijd samen en daar ben ik best dankbaar voor. Maar negen weken vakantie is toch echt wel lang. De laatste week doet de oudste een kamp(je). Ik weet al wie er stiekem blij zal zijn.

Tot gauw,

Mie

 

 

 

 

 

Avatar

Ik ben Mie. Mijn blog gaat over het moederschap. Ik neem je mee op avontuur met de nodige humor en drama.

8 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: