persoonlijk

Vaarwel 2021: een moeilijk jaar

2021, het was geen topjaar. Eigenlijk een jaar om rap te vergeten. Ik neem jullie mee naar het begin.

Ik gleed af

De winter van 2020-2021 was verschrikkelijk. De jongens wisselden elkaar steeds af in ziek zijn. De jongste werd een vreselijke nachtbraker, de oudste kreeg de diagnose ASS en had veel woede-aanvallen. Er was ook Corona die maar hardnekkig in de buurt bleef rondhangen, waardoor ik geen tijd meer had om voor mezelf te zorgen. Als ik eens een uurtje tijd nam, dan bleek dit niet meer genoeg om op te laden. En zo gleed ik af. In een diepe put, een depressie.

Hulp zoeken vraagt moed

Op een bepaald moment zat ik heel diep. Ik stond bij de beek en kon alleen maar denken: “Als ik daar nu in spring, dan krijg ik eindelijk rust.” De tranen rolden over mijn wangen en ik voelde me zo ongelukkig. Alles was teveel, ik zag geen lichtpuntjes meer. Alleen een zwart gat en ik had geen energie meer over om te vechten. Gelukkig dacht ik ook aan mijn kindjes en mijn lieve man. Ik kon hen niet achterlaten, maar het was wel het moment waarop ik wist dat ik hulp nodig had. Mijn mama en schoonmama sprongen in om voor de kindjes te zorgen, ik zocht hulp bij een psychologe en de dokter startte antidepressiva op. Mijn lieve man nam heel veel taken over en bleef me steunen. Ik kreeg ook heel veel steun van mijn omgeving. Dit alles hielp en zo klom ik beetje bij beetje terug naar boven. Maar het vroeg moed en tijd. Veel tijd. Frustrerend veel tijd. Je kan je misschien niet inbeelden dat je zo diep kunt zitten, maar geloof me, dit wil je nooit meemaken.

Tijd voor mezelf

Maar vandaag sta ik er weer. Daar ben ik dankbaar voor. Dit jaar heb ik best veel geleerd over mezelf. Dat ik oplaad van rust en alleen zijn. Dat het buitenzijn altijd deugd doet. Dat ik mezelf niet mag vergeten. Zorgen voor een ander moeten we niet leren, dat gaat vanzelf. Maar zorgen voor jezelf is minstens even belangrijk. Dat deed ik vroeg niet of veel te weinig. Nu trek ik mijn loopschoenen aan als het even te veel wordt, maak ik avondwandelingetjes om mijn hoofd leeg te maken en zet ik mijn noisecancelingkoptelefoon op als het te luid is. Ik doe middagdutjes en kijk veel minder tv, maar duik liever in een boek. Of ik kleur, blog of haak. De balans vinden tussen tijd voor mezelf en tijd met hen, blijft moeilijk. Ik heb een druk gezin met jonge kindjes die nog veel aandacht vragen. Ook de oudste heeft speciale noden. Maar we proberen. En ik zie het weer zitten. Dat is het allerbelangrijkste. Want zij zijn mijn grote liefdes.

Het moederschap blijft de rode draad in mijn blogs

Bedankt dat jullie hier nog steeds meelezen! Na drie jaar en het werken aan mezelf, stond het bloggen op een laag pitje dit jaar. Maar ik doe het nog steeds heel graag. Ik hoop dat jullie dit jaar wat meer berichten gaan zien, want bloggen is echt een uitlaatklep. Met drie kids heb ik alvast nog voldoende inspiratie. Ook werk ik graag het misverstand dat het moederschap altijd even gemakkelijk is mee uit de wereld πŸ˜‰.

Bedankt voor al jullie berichtjes, liefde en steun ❀! Een heel fijn jaar voor jullie allemaal!

Avatar

Ik ben Mie. Mijn blog gaat over het moederschap. Ik neem je mee op avontuur met de nodige humor en drama.

10 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: