• mama zijn

    De broederband

    Ik heb geen dochters. Alleen zonen. Dus ik weet niet of meisjes dit ook doen (al denk ik van niet). Maar mijn jongens gedragen zich thuis zo. Duwen en trekken Ze zijn elkaars grootste concurrenten. Ze dagen elkaar elke minuut van de dag uit. “Kan jij net zo snel lopen als ik? Hoe hard kan jij slaan?” Meestal zitten ze bovenop elkaar of spelen ze ruwe spelletjes die -hoe kan het ook anders- eindigen in tranen. Ze strijden voor elk beetje extra aandacht. Ondertussen hebben ze een eigen taal die zich vooral uit door te duwen en te trekken. Eerlijk, vaak word ik er gek van.  Momenteel kunnen ze (nog)…

  • doodeerlijk

    Moederuitspraken die ik dacht nooit te zeggen

    Vorige week postte Kristien een geweldig artikel met moederuitspraken waarvan ze niet verwacht had ze ooit te doen. Dat gaf me inspiratie voor mijn eigen lijst met gekke moederuitspraken. Lezen jullie mee? Zwaai niet zo met dat vork! Je zit tegen mijn trui.. (Echt! De keren dat mijn trui met ketchup of andere saus is besmeurd door mijn vierjarige, zijn niet meer op één hand te tellen.) Eten is om op te eten, niet om mee te gooien. Handen uit je broek. Het is drie uur ’s nachts, geen tijd om te feesten! (Vooral onze jongste kan dit goed! Rechtstaan in zijn bed en keel open.) Lekker zand??! Nee, je…

  • doodeerlijk

    Zomervakantie fenomenen

    Die mooie zomer is weer voorbij. Elk jaar ben ik doodop en blij dat het bijna weer school is. Want al wie kids heeft, weet dat het ontzettend vermoeiend is om die zelfgecreëerde exemplaren bezig te houden. Ik heb het ‘geluk’ om twee maanden met hen door te brengen, aangezien ik juf ben. Laten we zeggen dat ik gewoon blij ben als ze elk jaar nog leven ?. Enkele dingen die elk jaar terugkomen: Mijn huis is een speelgoedwinkel waar je je benen breekt. Mijn boys willen steeds op hetzelfde moment HETZELFDE speelgoed! We gaan veel weg, want dan zijn ze afgeleid en vergeten ze hun onderlinge strijd. Ze groeien…

  • Uncategorized

    Je bent een jongensmama als:

    Met drie jongens onder mijn vleugels, kun je wel zeggen dat ik een jongensmama ben. Geen idee hoe het bij meisjesmama’s zit, maar dit ervaar ik thuis. Je bent een jongensmama als: je te pas en te onpas dingen hoort zoals: “Mijn piemel zit niet goed”. (tof zo in de winkel) ze meer gescheurde, dan nog goeie broeken in hun kast hebben. ze er elke dag wel een nieuwe blauwe plek of een wonde bij hebben. je jongens altijd op elkaar springen. de pipi-en kakagrapjes nooit veraf zijn. ze voor het plezier vechten met elkaar. Stampen, krabben… wat moet je anders doen he? de onderbroek af en toe af moet.…

  • doodeerlijk

    Hoe gaat het met drie kids?

    “Twee kids is al druk, dus hoe gaat het dan met drie kids? Pittig zeker?” Ik krijg die vraag vaak. En telkens zeg ik eerlijk dat het best druk is. Want dat is het ook. Ze zijn nog klein Mijn kids zijn nog klein. Ze komen allemaal redelijk kort op elkaar (Ze zijn nu 6, 4 en 1). Dat wou ik graag zo. Want dat ik altijd al over een derde kind droomde dat was zeker. Natuurlijk kan je zoiets niet altijd plannen, dus ik ben dankbaar dat het bij ons wel lukte. Het leek me geen tof idee om uit de pampers en middagdutjes te zijn en dan weer…